ผมย้ายไดอารี่ไปเว็ปอื่นแล้วน่ะคับ~!!

http://ouka.whenifallinlove.net/<<< นี้ไดใหม่ผม

จบลงด้วย 1876 คนขอบคุณมากน่ะครับ ทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชม

* Thank You For Your Visit *

edit @ 2006/05/25 23:10:02

โย่ว..หลังจากที่ไม่ได้อัพมาตั้งนานเราก็กลับมาเขียนใหม่อีกครั้ง(พอดีโดน

เพื่อนบังคับ

ให้เขียน 55+)

อ่านหัวข้อเรื่องแล้วอย่างเพิ่งเข้าใจผิดนะ..เราไม่ได้ไปทัศนศึกษาที่ไหน

หรอกนะแต่เราไปค้างบ้านเพื่อนมา....

เพื่อนที่ไปค้างบ้านมันชื่อว่าโอโบคุริ ส่วนอีกคนชื่อ เลฟิเรีย...

ตอนแรกเกิดเหตุนิดหน่อยเลยทำให้ต้องไปบ้านพี่เมย์ก่อน(ญาติยัยโอโบคุริ)

ไปถึงก็ไปนั่งดู DVD เรื่อง "Little Britain" มันก็หนุกดีแต่แม่งซกมกอย่างเช่นตอนนึงใน

เรื่องมันมี นักชิม(ผู้หญิง 2 คน) คนนึงแก่ๆอีกคนนึงอ้วนๆ มันกำลังเข้าไปในงานขายกุ๊กกี้

ของเนตรนารีเพื่อเข้าไปทำงานเฮ่ยๆของมัน....ในขณะนั้นได้มีเด็กน้อยสุดจะไร้เดียนสา

(ซื้อบื้อ) เอากุ๊กกี้มาให้อีแก่กิน....

"โอ้วว...กุ๊กกี้อร่อยจังนะจ๊ะหนูเป็นคนทำเองหรอ?" ยัยแก่กล่าวขึ้น

"เปล่าคะ...เพื่อนหนูอนิสชาป็นคนทำคะ" แล้วเด็กน้อยก็ชี้ไปที่เด็กอินเดียตัวดำๆอ้วนๆคน

หนึงที่กำลังนั่งแดร๊กกุ๊กกี้ชาวบ้านอยู่อีกมุมโต๊ะ...(ลองคิดภาพเด็กอินเดียอ้วนๆดำๆที่มีกุ๊กกี้

เต็มปากหันหน้ามายิ้มให้สิ...)

เมื่อยัยแก่ทันไปมองก็ทำรอยยิ้มของเธอหายไป...ใบหน้าของเธอเริมเปลียนสี..เพื่อนร่วม

ของเธอเริ่มหันมามองเธอด้วยสีหน้าอันหวาดหวั่น...

"อย่าเลย T ( T เป็นนามสมมุติ) เธอยังเป็นแค่เด็ก!!"

แต่มันก็สายไปแล้วยัยแก่นั่นไอ้อ้วกใส่เด็กน้อยนนั้น (แถมเจ๊แกอ้วกทีแม่งยังก่ะเปิดก๊อก)

ยังไม่พอ....เจ๊แกยังอ้วกใส่กุ๊กกี้ที่เด็กน้อยถือมาขายอีกแนะ....

เพื่อนร่วมงานของเธอ(ยัยอ้วน) นั่นก็นั่งอ้าปากค้าง

แล้วเรื่องก็จบลงอย่าง...แฮปปี้เอ็นดิ้ง (จิงเรอะวะ )

ต่อจากนั้นเราก็มาถึงบ้าน โอบุคุริ ในที่สุด....แต่เนื่องจากเรากินข้าวเย็นกันมาแล้ว...

เมื่อมาถึงบ้านสิ่งที่ทำก็มีแต่เข้านอนตามภาษาเด็กดีทั่วๆไปสินะ หุหุ

แต่...ยังหรอก...เรื่องของโอกะผู้นี้ยังไม่หมดลงแค่นั้น...เพราะตอนกลางดึก..ตอนที่ข้าพเจ้า

กำลังหลับอย่างสงบสุขอยู่นั้น โอกะก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะความหนาวดุดดังขั่วโลก

เหนือ..ใช่แล้วพี่น้องเอ่ย..ข้าพเจ้าโดนแย่งผ้าห่มโดยเพื่อนที่นอนอยู่ข้างๆ เรา...ยัย เลฟิเรีย

เราพยามจะแย่งผ้าห่มสุดเลิฟกลับคืนมาแต่...อยู่ๆ ยัย เลฟิเรีย เพื่อนรักฉันมันก็ดันละเมอ

ถีบฉันตกเตียงได้ลงคอ

ทำให้คืนนั้นฉันต้องมานั่งทนหนาวอยู่ได้ทั้งคืนแถมนอนไปนอนมาดันเจือกโดนตบหน้าอีก

แนะ....

พอตี 5 กว่าๆ ตอนที่ฉันกำลังจะปิดตาหลับข้าพเจ้าก็ต้องแหกตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง.....

เพราะอยู่ๆ ประตูก็เริ่มเปิดออกแล้วสิ่งแรกที่โผล่มาก็คือ....คือ!!! มีดอีโต้ อันใหญ่ยัก

ฉันเกือบจะกลิ้งตกเตียงเพราะนึกว่ามีฆาตกรโรคจิตบุกเข้าบ้าน...แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด

แม่ของเพื่อนฉันมันมาบอกว่ามีโจรเข้าบ้านโปรดอยู่แต่ในห้องและระวังตัวไว้ด้วย....

เอ่อ...ลังจากนั้นเราก็จับโจรได้และเรื่องก็จบลงเป็นครั้งที่ 2

ตอนเช้าอันสดใสก้อได้มาเยือนอีกครั้ง!! ตูจะได้กลับบ้านไปนอนซักทีว้อยย หลังจากที่

แม่งไม่ได้นอนมาทั้งคืน...เย้!! บ้านอันแสนสุข...แต่กูก้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า....

เอ่อ...วันนี้ยัย เลฟิเรีย มันจะมาข้างบ้านกูต่อนี้หว่า...*ไปนั่งอยู่มุมมืด*

นั่นแหละจุดจบของการบ้านข้างบ้านเพื่อนของฉัน....To be continue (?)

ตื่นเช้าขึ้นมาก็ไปโรงเรียน...วิชาแรกสอนเด็กอ่านหนังสือตั้งแต่เช้าเลย (reading buddies)

เด็กแต่ละคนอ่านกันเก่งทนเราแทบไม่ต้องสอนเลย ฮ่ะๆ

ช่วงนี้เข้า ม.2 แล้วการบ้านไม่ค่อยเยอะก็จิงแต่รายงาน+งานกลุ่มเยอะพอควรเลยแหละ...

ช่วงนี้เลยไม่ค่อยได้เล่นคอมเท่าไหร่ (แย่จิง )แต่เราก็ชอบแอบแวบมาเล่นประจำ 55+

อย่างงานกลุ่มพี่เพิ่งผ่านไปได้ไม่ได้นี่คือการสอนเด็กเกี่ยวกับระบบกล้ามเนื้อ...ตอนแรกก็

ยังคิดอยู่เลยว่าครูต๊องอ่ะป่าวเนี้ย...ให้เด็กสอนเด็ก ป.2 เรื่องระบบกล้ามเนื้อเนี้ยอ่ะนะ? แล้ว

มันจะรู้เรื่องไหมวะ?

แต่พอเอาเข้าจิงๆก็สอนง่ายกว่าที่คิดเอาไว้เยอะเลยเด็กแต่ละคนน่ารักซะไม่มีง่ะแค่เอา

ของกินล่อ...ก็ว่าง่ายกันหมดซะงั้น ฮ่ะๆ เราก็สอนเด็กไม่เป็นด้วยจิแต่พอครูมาดูก็

ทำเป็น ฟอม ว่าสอนอยู่ 555+ ส่วนเรื่องเด็กมันจะเข้าใจหรือไม่นี้ข้าพเจ้าก็ไม่รู้หรอก 555+

พอเลิกเรียนก็ไปเดินสยามกับเพื่อนสุดเลิฟ 2 คน....ไปกินไดโดม่อนกัน สนุกหนานมากเลย

แต่ระหว่างทางดันเจออีบ้าสติไม่เต็มใน BTS นี่สิทำเอาวิวพื้นที่แทบนั้นเน่าสนิด 55+

แต่ก็หนุกดี....

พอถึงสยามเพื่อนเราก็ไปหาซื้อกระเป๋าแต่ผลสุดท้ายคือหาซื้อไม่ได้(เสร้าจิงเพื่อนฉัน)

เดินไปเดินมา~♪ โอ๊ะ!! มีคนมาทักเราด้วย มาถึงก็บอกว่า

"อ๊ะ!! วีเป็นไงย้ายโรงเรียนแล้วหรอ"

เราก็ตอบเค้าไปว่า "อืม ช่ายๆแล้วเธอเป็นไงมั้งสบายดีป่ะ?"

เค้าก็พูดต่อ "อืมๆ สบายดี...งั้นเราไปก่อนน่า~!! "

"อ่ะจ๊ะ บะบาย!"

ความจิงเราก็จำเค้าไม่ได้หรอกแต่ทำเป็น ฟอม ว่าจำได้ไว้ก่อน หุหุ..สรุปคือเค้าคือใคร

ข้าพเจ้าเองก็จำไม่ได้ง่ะ...หึหึ งี้แหละเราเค้าจำเราได้แต่เราไม่เคยจะจำใครได้ ประจำเลย

55+ สงสัยเราจะแก่แล้วมั้ง?ฮ่ะ ฮ่ะ

ระหว่างทางกลับไปซื้อพวก กระดาษน่ารักๆ ราคาถูก กลับบ้านเต็มไปหมดเลย

ความจิงซื้อด้วยความอยากได้และถูกไม่ได้คิดจะเอาไปใช้ทำไรหรอก 55+ (โรคจิตจิงเลย)

สรุปรวมแล้ววันนี้ใช้ตังไปไม่ถึง 300 เลยด้วย...อ่า~!! ดีจายยย

ตกเย็นมาก็กลับบ้านกินข้าวอีกรอบ (ทั้งๆที่เพิ่งกินไดโดม่อนไปแท้ๆ) กินไปได้แค่ 2 คำ

เราก็กินไม่ไหวแล้ว.... เลยทำการบ้านแล้วนอน...นอนไปซักพักก็มานั่งเขียนบลอก

นี้แหละจ๊ะ 55+

นี้แหละชีวิตวันๆนึงของข้าน้อย...แสนจะธรรมดาแต่ก็หนุกหนาน...ถึงจะไม่มีความสุขเสมอ

ไปแต่ก็ไม่แย่มาก...รวมๆแล้ว ชีวิต ม.2 นี้ถือว่าเป็นชีวิตที่เรียบง่ายนะ...แต่งานเยอะ จิบหาย

เราเองก็ต้องพยามปรับตัวเองมั้งแล้วละ...ต่อจากนี้เราคงต้องขยันกว่านี้อีกเยอะ

เพราะต่อจากนี้ก็เป็น ม.ปลาย แล้วนี่เนอะ? หลังจากนี่ก็เป็นผู้หใญ่แล้วคงต้องรับผิดชอบ

อะไรหลายๆอย่าง เฮ้อ..คิดแล้วมันชั่งเสร้านัก

-ถึงแม้ว่า Halloween จะหมดไปแล้วแต่ฉันก็ยังอยากแปะรูปนี้

-ถึงแม้ว่างานจะเยอะแค่ไหนแต่ความชอบที่ฉันมีต่อเรื่อง Fullmetal Alchemist

(FMA) ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ♥